2006/Jul/22

....กลิ่นโรงพยาบาล....

วันศุกร์ที่ผ่านมา.. เจอทั้งกลิ่นโรงพยาบาล

และกลิ่นห้องพยาบาล..

เมื่อ 10.30 น. เพื่อนปวดท้อง..

ดูอาการแล้วเห็นจะไม่มาก

เลยบอกให้รอเรียนจบชั่วโมงนี้ก่อน

เพราะเป็นชั่วโมงสุดท้ายของวิชานี้

คิดว่าเป็น..ผลประโยชน์ ของเราและเพื่อน

แต่ไม่เคยคิดว่า.. มันจะเป็นผลเสีย เพราะมันอาจจะสายไป

ระหว่างชั่วโมง.. เห็นมันฟุบไป

คิดว่าคงนอนไปเฉยๆ

จบชั่วโมง.. เห็นว่ามันร้องไห้

พาเพื่อนไปห้องพยาบาล..

อาจารย์เห็นก็ตกใจ ให้เพื่อนกินยาธาตุ

ทั้งๆที่เพื่อนยังไม่ได้กินข้าวด้วยซ้ำ..

คิดว่า คงปล่อยให้เพื่อนไปทานข้าว

แต่เปล่าเลย.. เค้าพาเพื่อนไปนอนข้างใน

คงคิดว่า จะตรวจลมในกระเพาะ แค่นั้น

แล้วถึงปล่อยให้เพื่อนออกมาทานข้าว

รอ.. 12.00 ยังไม่มีวี่แววว่ามันจะออกมา

12.15 ก็ยังรอต่อไป

12.20 คิดว่าไม่ปล่อยแล้ว

เลยไปถามน้องที่อยู่ในห้องพยาบาล

ว่าให้ปล่อยเพื่อนมากินข้าวก่อนได้ไหม เดี๋ยวพามาส่ง

'ที่นี่มีข้าวค่ะ'

'แล้วจะให้เพื่อนพี่นอนถึงชั่วโมงสุดท้ายเลยใช่ไหม พี่จะได้กลับ'

'เดี๋ยวถามอาจารย์ให้นะคะ'

น้องเค้าก็วิ่งมาบอกว่าใช่.. เห็นเพื่อนมันนอนอยู่อย่างหมดสภาพ

แล้ว.. ออดโรงเรียนก็ดัง.. หมดพักกลางวัน

แล้ว.. เพื่อนมันกลับมา

'ห้องพยาบาลเค้าให้กินข้าวกับอะไร'

'ไม่ได้กิน'

'อ้าว ไมอ่ะ'

'กินไม่ลง'

'ไม่เป็นไรเพื่อน ตอนนี้เราปวดท้องเป็นเพื่อนแล้ว'

....

เมื่อวาน.. มีเรื่องน่าเศร้า

เรื่องที่กระทบจิตใจเรา เกิดขึ้นหลายครั้งมากๆ

เราพยายามรักษาสมดุลของ 48 ชั่วโมง เอาไว้

..การกลับไปคิด 48 ชั่วโมงก่อนโต้ตอบ..

ตอนเช้าเจอ.. กลางวันยังเจอ..

ไม่โต้ตอบอะไรที่มันร้ายแรง เพียงเพราะมาจากโทสะ

น่ายินดีที่.. ปัญหาเหล่านั้นมันคลี่คลายได้รวดเร็ว

แต่มันมีอีกเรื่อง..

ที่ยั้งไว้ไม่อยู่จริงๆ..

มันเป็นเรื่องที่.. เราคาดหวังไว้ว่าไม่อยากได้ยิน

..คิดว่าคงจะไม่ได้ยิน

แต่ตอนนี้เราตกที่นั่งลำบาก..

เราอึดอัด เราถูกเพ่งเล็ง เราถูกบอกให้ไปปรับเปลี่ยน

..ปรับเปลี่ยน ตัวเราเอง..

อย่างที่เพื่อนเตือนไว้.. มันคงจริง

..ปุถุชนบนโลกทั้งหลาย..

ล้วนยึดติดกับค่านิยมของปัจจัยธาตุทั้ง4บนร่างกาย..

เราพอใจกับสิ่งที่เป็น แม้จะถูกมองในแง่ลบบ้าง

..แต่มันพิสูจน์อะไรได้หลายๆอย่าง..

ที่สุดแล้ว คำสวยหรู ที่เค้าบอกกันไว้ว่า

'มองคนที่จิตใจ'

คงเป็นแค่คำที่..หาได้แค่ในบทละครน้ำเน่า

ต่อให้ใครมาพูด.. เราคงจะทำใจเชื่อไม่ได้

2006/Jul/18

....มือถือที่ตกลงไป....

ได้แต่นั่งมอง.. วินาทีที่มือถือหล่นกระแทกพื้น

ความเร็วที่เพิ่มขึ้น 9.8 เมตร ต่อวินาที

ตามหลักของแรงโน้มถ่วงของโลก.. การตกอย่างอิสระ

ความอิสระ ที่ลงเอยด้วย การปะทะหน้ากับพื้นปูน

วัตถุที่ไม่มีจิตวิญญาน ได้แต่เผชิญหน้ากับแรงกระแทก และแน่นิ่งไป

มันคงไม่ต่างอะไรกับ.. การต้องการความอิสระของมนุษยชาติ

อิสระอย่างมีขอบเขต.. ที่ไม่ท้าทายกับกฏทางธรรมชาติ

หวังอะไรไว้มากเท่าใด สุดท้าย คือทำร้ายตัวเองมากทวีคูณ

อัลบั้ม/Album : Rumpunch Redeem
ศิลปิน/Artist :The Richman Toy

ทุ่งดอกไม้บาน

ลมโชยกลิ่นอบอวลความทุกข์พบเจอ
เหตุบดบังในรอยยิ้มเธอ
เรื่องราวเลวร้ายพัดมาให้เธอเสียใจ

ดอมดมกลิ่นอบอวลดอกไม้ทันใด
สบความงามยามเช้าวันใหม่
เหตุการณ์เมฆฝนเลยผ่านเพียงจะพบความงามแจ่มใส

*เมื่อแดดทอแสงทุ่งดอกไม้บาน ทุกๆอย่างให้มันผ่านไป
ทิ้งเรื่องราว เธอจงร้องฮัมเพลงต่อไปอย่างสุขใจ

เผชิญกับความกับความจริงบนโลกกว้างใหญ่
หากเปิดตาพามองย้อนใหม่ ตื่นจากความฝันวันผ่านไปให้แสนไกล

เชยชมกลิ่นอบอวลดอกไม้เรื่อยไป
หากสบยามความทุกข์ครั้งใด
เหตุการณ์เมฆฝนเลยผ่านเพียงจะพบความงามแจ่มใส
Repeat *

เมื่อแดดทอแสงทุ่งดอกไม้บาน ทุกๆอย่างให้มันผ่านไป
ทิ้งเรื่องราว (ไปจากใจ) ทิ้งเรื่องราว เธอจงร้องฮัมเพลงต่อไปอย่างสุขใจ
(solo)

ทิ้งเรื่องราว (ไปจากใจ) ทิ้งเรื่องราว เธอจงร้องฮัมเพลงต่อไปอย่างสุขใจ
Repeat *,*

2006/Jul/17

....แมลงสาบตาย....

นั่งมองซากแมลงสาบ พร้อมกับมองปีกของมันที่หลุดปลิวว่อนไป

..มันจากไปพร้อมกับมโนภาพของเพื่อน..

1ปีที่อยู่ไกลกัน คงมีแค่เทคโนโลยีในปัจจุบัน ที่ไม่สามารถให้อิสรภาพได้ตามที่ต้องการ

อยู่ไกลกันครึ่งโลก สิ่งเหล่านั้นมันทำให้เราใกล้กันได้

..แต่อิสรภาพของจิตใจมันถูกขังอยู่แค่นั้น..

มันเหมือนผ่านไปไม่นาน .. ปีที่แล้ว ..

วันที่สอบข้อเขียน เรายังไม่รู้จักเธอเท่าไหร่

แค่เจอแล้วยิ้มให้ คำทักทาย ที่.. ปราศจากคำพูด

เรา.. มีความฝันร่วมกัน

แต่เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่สำหรับเรา.. มันสำหรับเธอต่างหาก

วันที่ขาดเธอไป.. เก้าอี้ที่ว่างเปล่า.. ยามเช้าที่เงียบเหงา..

เสียงหัวเราะที่หายไปตอนเช้า หมั่นโถวของเธอด้วย..

..มันจะเป็นความทรงจำที่จะไม่มีวันหายไป..

7โมงเข้าที่เงียบงัน.. กับเอกสารวิชาวิทยาศาสตร์ที่กองอยู่บนโต๊ะ

จำใจต้องหันหลังออกจากเก้าอี้ของเธอ..

มอง.. ออกไปทางหน้าต่าง..เห็น ตึกใบหยกที่อยู่ไกลลิบๆ

มันคงจะเหมือนความรู้สึกของเพื่อน

..สัมผัสได้ด้วยใจ แต่เราไกลกันเหลือเกิน..

วันที่เธอมาโรงเรียนวันสุดท้าย..

คาบสุดท้าย ที่เราต้องลาจากกัน

แสร้งทำเหมือนมันเป็นเรื่อง ที่..เรียบง่าย

ไม่มีอะไรที่ต้องคิดมาก หรือ ไม่เคยคิดถึง..ความสุขที่จะติดปีกบินไป

มีให้เสมอสำหรับรอยยิ้มให้เธอเหมือนวันวาน..

วินาทีที่เธอออกจากประตูห้องไป โดยไม่ได้เหลียวกลับมามอง

..เรานั่งอยู่จนคนสุดท้าย

เพื่อนโต๊ะข้างหลัง ถามว่า คิดถึงเพื่อนละสิ เค้าไปแล้วนี่

เราก็ได้แต่ตอบว่า เค้าไปสู่อนาคตที่ดีกว่า.. ทำไมเราต้องเสียใจ

ฝืนใจ..ออกจากห้อง..เดินไปที่ปลายสุดบันได

เจอเธอเดินมา คุยกับเพื่อนห้องอื่นอยู่

..ทั้งๆที่อยากจะบอกลา.. แต่ก็ไม่ได้ทำ

..ได้แต่เดินผ่าน..ไปอย่างนั้น ปราศจากคำพูดใดๆ..

ไดอารี่ วันนี้ วันแรก สำหรับเธอ

..ความทรงจำทั้งหมด จะไม่หลุดลอยไปเหมือนกับปีกแมลงสาบ..

..สิ่งเหล่านั้นจะคืนกลับมาอีกครั้ง..

..ขอให้โชคดีกับโรงเรียนใหม่ เพื่อนใหม่ สิ่งใหม่ๆในชีวิต..

..ลาก่อนนะเพื่อน..



[ 89 JUONS ]
View full profile